باز دوباره پاییز است واین دل از غمی دیرینه لبریز است از سر شاخه های بید سرگردان به خود می لرزد وباران بر چهره ام فرو می ریزد............ باز رنجورم................ خداوندا پریشانم باز می بینم که بی تابانه گریانم باز پاییز است ............................... باز این دنیا غم انگیز است باز پاییز است هنگام جدایی ها باز پاییز است و موسم هجران!
عشق ناموس زندگی است وشیدایی من در کلام. که ریشه در اب های روشن ایمان دارد. چه تنها بودم .تنها و بی قرار وقتی دلم هنوز در مکتب عشق کلامی نخوانده بود. تو را یافتم بی واسطه-ساده. در خوف شبان دراز تمنا و نیاز وقتی که مرگ در نفس هایم می تپید تو امدی به خانه ی دلم اه ................ چه مهربان و اشنا تو را یافتم تو را که پیش از این در چنگل تاریک سال های وحشت می جستم امدی به خانه ی دلم خوش امدی ای کانون عظیم عشق ای معبود وخالق عشق! نام تو را نسیم در گوش زمین زمزمه می کند و باد به فریاد از عشق تو می خروشد دلداگی ابر را تندر به ناله فاش می کندو صاعقه نه خشم که شعله دل اسمان است زبان ساده ی عشق اشک است وباران تماشا دارد. اواز گرم پرنده از تو سرشار است و در ماهیت وحشی ترین گل های کوهی .عشق تو انگونه جریان دارد که کوهستان در ترنم شیرین رایحه ی گل می رقصد نجوای جویباران همه از عشق توست در رویش گیاه در مخیله ی خیس باران ودرنظم هندسی برف عشق تو می تراود! ای کانون عظیم عشق دنیای من بر محور عشق تو می چرخد وذره ذره خاک در تداوم شیدایی نام تو را تکرار می کند وقلب من عشق تو را در خویش می تپد معبود من بپذیر این عشق پاک را!
تاریخ تولد بهانه ایست تا فراموش نکنیم امدنمان را! همه می پرسند : چیست در زمزمه ی مبهم آب ؟ چیست در خلوت خاموش کبوتر ها ؟ نه به ابر ، من به این جمله نمی اندیشم ! من مناجات درختان را هنگام سحر ، نفس پاک شقایق را در سینه ی کوه ، نبض پاینده هستی را ، در گندم زار ، همه را می شنوم ، می بینم ! من به این جمله می اندیشم ! ای سراپا همه خوبی ، همه وقت ، تو بدان این را جای مهتاب به تاریکی شب ها تو بتاب ! تو بگیر ! پاسخ چلچله ها را تو بگو . تو بمان با من ، تنها تو بمان ! من ، همین یک نفس از جرعه ی جانم باقی ست ، به انان که پاییز را دوست ندارند بگویید پاییز همان بهاری است که عاشق شده است شنی تنهایت را.اما حیف که قطره ای بیش نیستم و در برابر صخره های بی رحم زمانه کاری از پیش نمی برم .ای ابی تر از دریا .با من باش تا بگذریم از مرزهای ساختگی ذهنمان باز ای و بر چشمم نشین ای دلستان نازنین که اشوب و فریاد از زمین بر اسمانم می رود در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم میرود من مانده ام مهجور از او.بیچاره و رنجور از او گویی که نیشی دور از او در استخوانم می رود گفتم به نیرنگ و فسون . پنهان کنم ریش درون پنهان نمی ماند که خون بر استانم می رود روز میلاد اقاقی ها را جشن می گیرد و بهار روی هر شاخه کنار هر برگ شمع روشن کرده است همه چلچله ها برگشتند .طراوت را فریاد زدند کوچه یک ارچه اواز شده است و درخت گیلاس هدیه جشن اقاقی ها راگل به دامن کرده است باز کن پنجره را ای دوست هیچ یادت هست؟ که زمین را عطشی وحشی سوخت؟ برگها پژمردند؟ تشنگی با جگر خاک چه کرد؟ هیچ یادت هست؟ توی تاریکی شبهای بلند سیلی سرما با تاک چه کرد؟ با سروسینه گلهای سپید نیمه شب بادغضبناک چه کرد؟ هیچ یادت هست؟ حالیا معجزه ی باران را باور کن و سخاوت را در چشم چمنزار ببین و محبت را در روح نسیم که در این کوچه تنگ با همین دست تهی روز میلاد اقاقی ها را جشن می گیرد خاک جان یافته است تو چرا سنگ شدی؟ تو چرا این همه دلتنگ شدی؟ باز کن پنجره را ....... و بهاران را باور کن ! ........................................................................................................ به یاد پرنده ای که بودنش زیبایی های بهاربود ونبودنش غم پاییز را در چهره ها بیدار می کرد. زمان کوله بارش را بر دوش گرفته و هم چنان در کوره راه زندگی پیش می رود و در این میان جدایی. دوستی و عشق را به وجود می اورد ولی باید قبول کرد که زمانم بی وفاتر از انچه که به فکر ادمی میرسد ولی من ازتو از خاطره هایت واز انچه از تو دیده ام گلی ساخته ام گلی زیبا.زیباتر اززندگی وزیباتر ازعشق ومحبت. از روحم همچنان نام و یاد توراابیاری خواهم کرد به یاد ان زمان که زمانه دوستیمان را از هم پاشید و این کوه مست و بی حس را باز کرد ولی بدان که تا غروب زندگی وتا هنگامیکه مرغان وحشی سرود وداع را سر میدهند و خورشید پشت ابرهایی برای ابد پنهان شود به یادت خواهم بود به یاد مهربانیت و به یاد حرکات شیرینت وزیبایت زیباتر از گل های طبیعت .................. وبه یاد خاطره های زیبایی که قلبهایمان را چون گوهر تابناکی روشن ومنور ساخت........... خدایا!!! و در اغوش عشق خزیده؟ با من چه کردی که پشت پا زدم به هر انچه که می خواستم و فقط تو را بر گزیدم ؟ با من چه کردی؟ لحظه ای نگاهت را به چشمانم ببخش مهرت را به قلبم و حضورت را به لحظه هایم تا با تمام وجود تو را و حضورت را حس کنم و مست عشق شوم اوای مهر را که نواختی که محسور شدم وقتی به سویم امدی با کوله باری از عشق با سبدی از گلهای سرخ لبخند با یک دنیا صداقت با یک جهان وفا و بابیانی سرشار از کلمات عاشقانه ی زیبا .......... عاشق شدم و تو را یافتم و از همه چیز گسستم تو گنجینه ی عشق را در دل و یاقوت لبخند را بر لب داشتی و من چشم بستم بر انچه خیر تو بوده .اه ای غریبه با من چه کردی؟ ان شب یک شب پر ستاره نبود ..................... یک شب زیبای بهاری نبود.......................... یک شب ارام و مهتابی نبود ....................... فقط یک شب بود ................... یک شب سرد که او هم بود......................... او تنها عشق من بود...................... .......................................................................................................................................... .................................................................... درون دیده ام چگونه قطره قطره اب می شود چگونه سایه ی سیاه سر کشم اسیر دست افتاب می شود نگاه کن تمام هستیم خراب می شود شراره ای مرا به کام می کشد مرا به اوج می برد مرا به دام می کشد نگاه کن تمام اسمان من پر از شهاب میشود نگاه کن من از ستاره سوختم لبالب از ستارگان تب شدم چو ماهبان سرخ رنگ ساده دل ستاره چین برکه های شب شدم این دختر به دوست پسری داشت که عاشق اون بود دختره همیشه می گفت : اگه من چشامو داشتم و بینا بودم همیشه با اون می موندم. یه روز یکی پیدا شد که به اون دختره چشاشو بده وقتی که دختره بینا شد دید که دوست پسرش کوره. گفت :من دیگه تورو نمی خوام پسره باناراحتی رفت ویه لبخند تلخ بهش زد و گفت: مراقب چشمای من باش
چیست در همهمه ی دلکش برگ ؟
چیست در بازی آن ابر سپید ،
روی این آبی آرام بلند ،
که تو را می برد این گونه به ژرفای خیال ؟
چیست در کوشش بی حاصل موج ؟
چیست در خنده ی جام ؟
که تو چندین ساعت
مات و مبهوت به آن می نگری ؟
نه به آب ،
نه به برگ ،
نه به این آبی آرام بلند ،
نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام ،
نه به این خلوت خاموش کبوتر ها ،
رقص عطر گل یخ را با باد ،
صحبت چلچله ها را با صبح ،
گردش رنگ و طراوت را در گونه گل ،
به تو می اندیشم !
تک و تنها به تو می اندیشم !
همه جا ،
من به هر حال که باشم به تو می اندیشم !
تنها تو بدان
تو بیا ،
تو بمان با من تنها تو بمان .
من فدای تو ، به جای همه گل ها تو بخند !
اینک این من که به پای تو در افتادم باز .
ریسمانی کن از آن موی دراز .
تو ببند !
تو بخواه !
قصه ی ابر هوا را تو بخوان !
در دل ساغر هستی تو بجوش !
آخرین جرعه ی این جام تهی را تو بنوش !
مرا به ابتذال ارامش و خوشبختی مکشان. اضطرابهای بزرگ ٫ غم های ارجمند و حیرت های عظیم را به روحم عطا کن . لذتها را به بندگان حقیرت ببخش و درد های عظیم را به جانم ریز.
خدایا!
اگر باطل را نمی توان ساقط کرد می توان رسوا ساخت اگر حق را نمی توان استقرار بخشید می توان اثبات کرد طرح کرد و به زمان شناساند و زنده نگه داشت.
خدایا!
به من زیستنی عطا کن که در لحظه مرگ بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است حسرت نخورم و مردنی عطا کن که بر بیهودگیش سوگوار نباشم برای اینکه هرکس آنچنان می میرد که زندگی کرده است.
خدایا!
اتش مقدس شک را چنان در من بیفروز تا همه یقین هایی را که بر من نقش کرده اندبسوزد و انگاه از پس توده این خاکستر لبخند مهراوه بر لب های صبح یقینی شسته از هر غبار طلوع کند.
خدایا!
به هرکی دوست میداری بیاموز که عشق اززندگی کردن بهتر است و به هرکس که بیشتر دوست میداریش بچشان که دوست داشتن از عشق برتر است !
خدایا!
تو را سپاس می گویم که در مسیری که در راه تو بر می دارم آنها که باید مرا یاری کنند سد راهم می شوند، آنها که باید بنوازند سیلی می زنند، آنها که باید در مقابل دشمن پشتیبانمان باشند پیش از دشمن حمله میکنند و ..... تا در هر لحظه از حرکتم به سوی تو از هر تکیه گاهی جز تو بی بهره باشم 
| قالب وبلاگ : قالب وبلاگ |
لذت مي برند
تقديم به تشنگان.تقديم به قلب هاي خرم ده به احساسات اتش گرفته تقديم به تو كه دوستت
دارم
تقديم به بهار كه عشق را مي اورد ودر دل هايي كه مرده اند عشق مي پروراند
